1234567►

Maandag 7 augustus stond de allereerste Cup Endurance op het programma. Een langeduurswedstrijd met een lengte van 3 uur. Het team dat in die tijd de meeste rondjes aflegt heeft gewonnen, het lijkt zo simpel. Ons team, PHL Endurance genaamd, bestond uit 3 rijders. Rob (CBR600FS), Bas (GSX-R750) en ik moesten dus ieder een uur rijden. Tijdens de laatste race reed Bas zijn koppelingsplaten aan gort en werd Rob van zijn motor getikt tijdens de race, met flinke kuipschade en een kapotte helm als gevolg. Gelukkig hadden mijn teammaten alles op tijd weer voor elkaar. Ikzelf ging de dag voor de wedstrijd nog door mijn rug, maar een goede massage, tijgerbalsem en een paar warme kruiken deden wonderen. De voorbereidingen waren dus niet optimaal, ook de weersvoorspelling werkte niet mee; in de middag zou het gaan regenen.

Elk team had een eigen pitbox tot zijn beschikking, voor ons een ongekende luxe. Een dak boven je hoofd, voldoende ruimte, een eigen toilet en douche, electra en voor de trainingen direct vanuit de pitbox de baan op. ’s Morgens eerst even de strategie besproken. Ik zou beginnen met de 1e training, aangezien er 4 trainingen van een kwartier op het programma stonden, hadden we 1 training over. Tijdens de wedstrijd zouden we om het half uur wisselen van rijder om het aantal stops zo veel mogelijk te beperken. De eerste training ging voor mij best lekker, een kwartier is erg kort, maar toch kon ik mijn PR aanscherpen tot 1:59.3. Rob moest duidelijk weer in zijn ritme komen, hij klokt een 1:58 rond (PR 1:55). Tijdens de training van Bas begon het al iets te miezeren, Bas kwam daardoor tot de snelste tijd met een 1:57 rond (PR 1:54). De snelste rijder van het team moest de race beginnen door middel van de Le Mans start.

Daarna begon het harder te druppelen en besloten we de regenbanden te monteren, dit ging lekker vlot met de hulp van Vlaar, onze monteur voor vandaag. De regen zette niet door, waardoor het rijden op zowel droogweer- als regenbanden niet echt meer opschoot. Rob is nog even de baan op geweest, maar kwam niet verder dan een 2:07. Na de laatste training begon het flink te regenen en was de baan goed nat. Bij elke rijderswissel tijdens de race moest de transponder (voor de rondetijden) overgezet worden op een andere motor. Deze taak nam Carlo voor zijn rekening, na een paar keer ‘droog’ geoefend te hebben moest het echt gaan gebeuren; de start naderde! Inmiddels was het zonnetje weer gaan schijnen en begon de baan snel op te drogen. Een kwartier voor de race besloten we dat Rob ging starten, omdat hij als enige nog op droogweerbanden stond.

We waren allemaal niet echt enthousiast om de Le Mans start te doen, waarbij je van de overkant van de baan naar je motor rent, deze start en vervolgens vertrekt, alle ingredienten voor een grote chaos dus. Voor Rob was het dus een wat minder leuke verrassing vlak voor de race dat hij moest starten. We vertrokken vanaf de 17e plaats. De start ging niet optimaal, omdat Rob door al het kabaal niet kon horen of zijn motor liep of niet. Steeds hing de dreiging van regen in de lucht en we besloten om mijn motor weer op droogweerbanden te zetten. Als het droog bleef zou ik Rob aflossen, ging het regenen dan kon Bas gelijk met regenbanden de baan op. Na een ronde of vijf begon het achter op het circuit behoorlijk te druppelen en kwamen enkele rijders van andere teams de pitstraat in om afgelost te worden door een teammaat met regenbanden. Rob bleef doorrijden en dit bleek de juiste keus. De rijders op regenbanden kwamen na 1 ronde al weer binnen omdat de regen niet doorzette en de baan te droog was.

Het was erg leuk om de hectiek in de pitstraat te zien bij het wisselen van rijders. Na een half uur kwam Rob binnen en na een snelle transponder wissel ging ik van start. Erg vreemd om zo de pitstraat uit te rijden en vervolgens midden in een race terecht te komen. Ik had even nodig om mijn ritme te vinden. Na drie ronden verloor ik mijn linker contactlens, waardoor het bepalen van mijn rempunten ietwat lastiger werd, ik besloot om gewoon door te rijden. Snelle rondetijden zaten er niet in, omdat je steeds langzamere rijders tegen kwam of door veel snellere rijders werd ingehaald. Na een half uur had ik het wel gehad en kon ik de pits weer in, waar Bas klaar stond. Even bijkomen, een half uur rijden is best heftig.

Inmiddels waren we gestegen naar een 12e plaats, mede door onze strategie om elk half uur te wisselen. Veel teams wisselden om de 20 minuten of zelfs al een kwartier. De rijderwissels verliepen vlot en het bleef gelukkig droog, op een paar druppels na. Tijdens mijn tweede half uur verloor ik weer mijn lens en liep ik tevens tegen een straftijd van 20 seconden aan. De wedstrijd was geneutraliseerd door een crash (iedereen moet dan 60 km/u rijden en inhalen is verboden). Ik had geen vlag gezien en zag de rijders voor mij gas minderen, ik besloot op racetempo door te gaan. Mooi balen dus, maar gelukkig had het geen effect op de uiteindelijke uitslag. We eindigden uiteindelijk op een hele mooie 10e plaats, nadat Bas als laatste het 86ste rondje in 3 uur had afgelegd. Ver boven verwachting in de top 10 dus!

Het was een erg leuke ervaring, om met een team van rijders en helpers 3 uur lang zo intensief bezig te zijn. Volgend jaar weer dus!

Graag wil ik weer even iedereen bedanken die de moeite heeft genomen om door weer en wind op een doordeweekse dag naar Assen te komen; Niek, Linda, Carlo, Maarten en XJR-bestuurder (naam ff kwijt ). Verder ook iedereen die geholpen heeft!